Candy

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา มีโอกาสได้เจียดเวลานอนช่วงเช้าไปดูหนังเรื่อง Candy ที่สกาลา .......
ก่อนหน้านี้เคยได้ยินและเห็นโปสเตอร์ของหนังเรื่องนี้ จากนิตยสาร bioscope มาแล้วครั้งนึง .....
จำได้ว่าเป็นหนังที่ได้รับรางวัลจากเทศกาลหนังระดับบิ๊กซักเทศกาลหนึ่ง ...
เรื่องนี้จึงไม่อยากพลาด ....

หลังจากสนใจที่จะดู ..... จึงสนใจที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับหนังมาประดับความรู้บ้างเล็กๆน้อยๆ ..... อิอิอิ

ชื่อหนังภาษาไทย ......... แคนดี้ ... หัวใจให้รัก (ก๊ากกกกกกกกกกกก)

หนังสัญชาติออสซี่ที่มีชื่อไทยอย่างฮาเรื่องนี้ เป็นผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องยาวลำดับที่ 3 ของ Neil Armfield ....

ก่อนหน้านี้ นีล อาร์มฟิลด์ สร้างผลงานบันเทิงทางสายละครเวที และ ภาพยนตร์ชุดที่ออกฉายทางโทรทัศน์ของออสเตรเลีย

ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกดัดแปลงสร้างสรรค์จากนิยายขายดี ของ ลุก เดวีส์ โดย Neil Armfield และ Luke Davies

นำแสดงโดย นักแสดงชาวออสซี่แท้ๆ แบบที่ผลงานกระชากเสียงกรี๊ดได้ไม่ยาก อย่าง Heath Ledger จาก Brokeback Mountain และ Abbie Cornish จากหนังเสียง แสง สุดเลิศ อย่าง Somersault

และเทศกาลที่ว่าหนังเข้าไปเอี่ยวเข้าชิงรางวัลด้วยก็คือ the 56th Berlin International Film Festival (Berlinale) , 2006 ที่เยอรมัน นั่นเอง

ใครสนใจเข้าไปอ่านรายละเอียดและเห็นหน้าค่าตาของนักแสดงและทีมงานได้ที่ลิงค์ที่แปะไว้ด้านล่างนี้เด้อ ...

http://www.dendyfilms.com.au/candy/?page_id=8&siteArea=cast&member=neilarmfield

คราวนี้มาว่ากันถึงตัวหนังและความคิดเห็นส่วนตัวของหนังเรื่องนี้จากเรากันบ้าง ...

Candy ชื่อของภาพยนตร์ สื่อความหมายของ 2 สิ่ง ....

ซึ่งเราไม่บอก เพราะสามารถหาคำตอบได้หลังจากชมภาพยนตร์ ... (อย่าแอบด่าเราในใจนะ .. 555)


หนังเปิดด้วยฉากสุดเก๋ ..... ไดอะล็อคเลิศ .... ภาพเยี่ยม .... เพลงไม่ต้องพูดถึง เพราะโคตรๆ

(ใครรู้ว่าเพลงชื่ออะไร และของใครช่วยบอกด้วยเน้อ .... อยากได้ๆ)

เรื่องราวในภาพยนตร์ที่นำเสนอถูกแบ่งออกเป็น 3 องค์ใหญ่ๆอย่างชัดเจน
Heaven Earth และ Hell

เนื้อหาในแต่ละตอนสื่อถึงชื่อที่ใช้เรียกได้เป็นอย่างดี .... โดยที่เรื่องราวโดยรวมยังคงความต่อเนื่องที่เชื่อมผสานกันได้อย่างลงตัว

ว่ากันง่ายๆ ....... เนื้อหาทุกตอนยังคงสื่อและแสดงให้เห็นถึงความรักของคนทั้ง 2 ....
เพียงแต่ประเด็นเนื้อหาชีวิตในช่วงเวลาที่เปลี่ยนผ่าน ....... มันแตกต่างกันไป

หลังจากดูหนังเรื่องนี้เสร็จ ...... ความรู้สึกของเราที่รับรู้ได้คือ "หดหู่"

มันเป็นความรักที่หดหู่ในสายตาเรา ....

มันเศร้า ....มันจริง .........

มันดูเหมือนปัญหาที่หาทางออกที่ดีที่สุดได้ยากลำบาก ...

ทางออกที่จะจะทำให้เกิดความรู้สึกเสียใจให้น้อยที่สุด ....

(เราหมายถึง ... ไม่ว่าทางไหนก็มีแต่จะต้องเสียใจ ..แต่ทางไหนหล่ะที่จะเสียใจน้อยที่สุด)

นอกจากเกิดความรู้สึก ....... ยังเกิดคำถามขึ้นในสมองอีก 1 คำถาม ...

ถ้าเป็นเรา ....

หากเราเป็นต้นเหตุฉุดชีวิตคนที่เรารักให้จมดิ่งลงไปในความทุกข์ นำพาให้ชีวิตของเค้าแย่ลง ........

แม้ว่าจะรักกันมาก ....
แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีความหมายมากมายและสำคัญเทียบเท่าได้กับชีวิตของเรา .....

เราจะตัดสินใจอย่างไร ....

ยุติความสัมพันธ์เพื่อให้คนที่เรารักมีชีวิตที่ดี เพราะไม่อยากเป็นทำให้คนที่เรารักลำบาก และ เสียใจ เพราะเราอีกต่อไป .......

หรือ รักกันต่อไป ... โดยกล่าวอ้างถึงคำว่า "จะพยายามทำให้ดีขึ้น" เพื่อสร้างความสบายใจมากลบความจริง ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ .... ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้

................. และที่สำคัญ ..... นี่ไม่ใช่ความพยายามครั้งแรก

ใครๆก็คงรู้ว่ามันคงเจ็บปวดมาก ....

ที่จะต้องตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้องและสมควรทั้งๆที่เป็นสิ่งตรงกันข้ามกับที่เราต้องการโดยสิ้นเชิง ....

มีใครบ้างจะอยากจากลากับคนที่เรารัก .... ทั้งๆที่เรายังรักกัน ....

แต่บางครั้ง ความรักกับความจริง เหมือนไฟกับน้ำมัน ..... ทำยังไงมันก็ผสานเข้ากันไม่ได้

สำหรับคำถามที่เกิดขึ้น .....

แต่ละคนคงมีคำตอบและเหตุผลที่แตกต่างกันออกไป

คราวนี้ช่วยบอกเราทีว่า ............

ถ้าเราตัดสินใจในแบบแรก .....

เราจะเรียกการกระทำของตัวเองว่าเป็นการกระทำด้วยความรักแบบไหน ....

จะเอ่ยปากบอกเรารึเปล่า ......ว่า รักแท้มันมีอยู่จริง ?

แล้วถ้าเป็นการกระทำอย่างหลัง ............


นั่นเรียกว่าความรักเหมือนกันรึเปล่า ?