เพราะมันไม่สำคัญเลยที่จะชนะ

เพราะบางที ....

ที่สำคัญที่สุด

ไม่ใช่การลิ้มรสชัยชนะ

หากคือการยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น

......................

ใน LITTLE MISS SUNSHINE

หนังกลับเลือกบอกเราว่า

"ขี้แพ้แล้วไง"

เพราะมันไม่สำคัญเลยที่จะชนะ

มันสำคัญที่ว่าเรายอมรับความพ่ายแพ้ส่วนบุคคลนี้

และอยู่ร่วมกับมันอย่างเป็นสุขและภาคภูมิได้อย่างไรต่างหาก

.....................

อ่าน(และกรี๊ด)แบบเต็มๆได้ที่

http://www.onopen.com/2007/02/१५८१

LITTLE MISS SUNSHINE ความพ่ายแพ้ส่วนบุคคล

ดูหนังอย่างคนป่วย

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา

เสา

ผมไม่แน่ใจนัก

ว่าเพราะเหตุใดเราจึงต้องทำสิ่งที่เราเกลียด

แล้วเรียกมันว่า งาน

สิ่งที่อยู่กับเรามากที่สุดในชีวิต

นอกจากการนอนแล้ว
ก็คือสิ่งที่เราเรียกมันว่างาน

มีคนจำนวนมากที่เดินไปมาอยู่บนท้องถนนโดยไม่ได้ทำงาน
อย่างน้อยคนอื่นก็มองว่าพวกเขาไม่ได้ทำงาน

บางคนเดินลากถุง

บางคนเดินร้องเพลง


บางคนเดินร้องไห้

แต่พวกเขาก็มีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทำสิ่งที่ตัวเองเกลียด
แล้วได้แต่บอกใครๆว่า

นี่คืองาน

และความเกลียดชังนี้มีชื่อหรูหราว่า

มืออาชีพ

หรือที่จริง ความเกลียดชนิดนี้ก็เป็นเสาอีกอย่างหนึ่งในชีวิตมนุษย์

...........

ความโง่ของมนุษย์ทำให้เรายึดเสาเอาไว้แน่น
เพระเรากลัวความมืดเบื้องล่าง

เรากลัวจะต้องอยู่ว่างๆแล้วอดถามตัวเองไม่ได้



ว่าเสาพวกนี้มีประโยชน์อะไรกับชีวิต


Genderism 10 : เสา
โตมร ศุขปรีชา

กลับมาแว้วววว

ขึ้นชื่อบล็อคไว้ ...
อย่างกับว่าไปที่ไหนมาซักที่แล้วเพิ่งกลับมา ....
ทั้งที่จริงๆแล้ว ...

ไม่ได้ไปไหนเลย

555

อ่อๆๆๆ .... ไปมาช่วงนึง .....
ไปปายๆๆๆ

แต่นั่นก็ไม่ใช่สาเหตุของการหายไปจากบล็อคอยู่ดี ...
เพราะจริงๆแล้วห่างหายไปจากบล็อคก่อนหน้าทริปคราวนั้นนานโขอยู่

กลับมาคราวนี้ ......
เพราะหัวใจมันขอมา ....

ไม่ใช่และ !!!!

กลับมาเพราะเพื่อนถามหา ....
กลับมาเพราะหาอะไรทำลดความหมกมุ่น (555)
กลับมาเพราะเกิดรู้สึกอยากพิมพ์ ...... (5555)

ว่าแต่จะพิมพ์เรื่องอะไรดีหล่ะ .... ?

นึกไม่ออก 555

ไว้นึกเรื่องออกจะกลับมาเขียนอีกแล้วกัน ....

คราวนี้ทักทายให้เห็นหน้าค่าตากันก่อน ....

เอาเป็นว่า ....

เดี๋ยวเจอกัน !!!!!!!!

ป.ล. แด่เพื่อนกิ๊บผู้ชอบกลับบ้านไปกินไก่ !!!!!!!!!!